Mi revizitis Brideshead denove lastan semajnon — relegante la libron post 25 jaroj — ĉar io pri la plej nova filmo ne konvenis ĝuste.
Ankaŭ ekzistas la versio de 1981 kun Jeremy Irons, la luksa mini-serio kiu daŭras 11 horojn. Kial refari perfekte bonan radon? Nu, post mia maratona relegado, mi estas eĉ pli scivola.
Mi fakte ŝatas la nova versio de 2008, ĉefe pro la aktoradoj. Ili estas bonegaj! Sed la duhora formato distordas la intrigon kaj la finfinan signifon de la verko.
La plej granda problemo estas la tempigo de la amafero de Julia kaj Charles. En la libro, la du ne enamiĝas ĝis ili renkontiĝas surŝipe de la ŝipo — 10 jarojn post kiam ili unue renkontiĝis ĉe Brideshead. La nova filmo enamiĝas ilin frue — ĉe Brideshead. Ĝi estas grava misinterpreto ĉar ĝi kondukas al la premiso, ke la senreciproka amo de Sebastiano por Charles estas tio, kio enspiras lin en memdetruan vorticon. Lia malkresko estas multe pli komplika — kaj temas pri la kerno de la libro.
La rakonto ŝajnas, almenaŭ sur la surfaco, esti kritika pri religio, certe pri katolikismo. Sed la ĉapitrotitoloj de la libro donas veran informon: "Et In Arcadia Ego" kaj "The Twitch Upon the Thread". La romano temas pri la agado de dia graco en la mondo:
nevidebla linio kiu estas sufiĉe longa por lasi [la senpenta] vagi al la finoj de la mondo kaj tamen revenigi lin per ektiro sur la fadeno.
Konscia malobeo forĵetas kaj Karlon kaj Sebastianon el Arkadio — la paradizo/Edeno, kiu estis Brideshead dum la somero de 1923. Nur post suferado kaj seniluziiĝo la du sentas la "konvulsion sur la fadeno" — eĉ Karlo sentas tion ĉe la fino de la romano, kvankam ne estas klare, ĉu li efektive svingiĝis.
Por Librokluboj
Kial ne reviziti Brideshead legante Waugh... poste vidante la filman version de 2008? Aŭ por veraj entuziasmuloj spektu la 11-horan version de 1981! Elektu semajnfinon — kaj paku dormosakon kaj kusenon! Invitu min ankaŭ.